بیماری های مشابه

همه موارد شکستگی‌های جابجا شده گردن تالوس نیاز به کاهش بسته فوری در اورژانس با استفاده از آتل کوتاه پا دارند.

شکستگی‌های تالوس در ناحیه مچ پا معمولاً در بیماران جوان و فعال رخ می‌دهد. در بیشتر موارد، بیماران بلافاصله پس از آسیب با درد شدید، تورم و احتمالاً تغییر شکل مچ پا پس از یک آسیب با انرژی بالا (مانند تصادف خودرو، تصادف موتورسیکلت، سقوط از ارتفاع) مراجعه می‌کنند.

علل / مکانیسم آسیب شایع: شایع‌ترین علت شکستگی تیلو (Tillaux fractures) تروما به مچ پا است که به‌طور کلاسیک از آسیب‌های چرخشی خارجی ناشی می‌شود.

پیچ‌خوردگی مچ پا (Ankle Sprain) یکی از شایع‌ترین آسیب‌هایی است که در بخش اورژانس یا مطب پزشک مراقبت‌های اولیه مشاهده می‌شود. این آسیب با صدمه به رباط‌هایی که از مچ پا و مفصل مچ حمایت می‌کنند، مشخص می‌شود. شایع‌ترین رباط آسیب‌دیده، رباط تالوفیبولار قدامی (Anterior Talofibular Ligament) است. پیچ‌خوردگی مچ خارجی معمولاً در نتیجه وارونگی (Inversion) مچ پا در حالت پلانتارفلکشن (Plantar-Flexion) رخ می‌دهد. همچنین، رباط‌های کالکانئوفیبولار (Calcaneofibular Ligament) و تالوفیبولار خلفی (Posterior Talofibular Ligament) نیز ممکن است آسیب ببینند.

دررفتگی مچ پا که به عنوان دررفتگی تیبوتالار (tibiotalar dislocation) نیز شناخته می‌شود، زمانی رخ می‌دهد که نیروی کافی به مچ پا وارد شود تا تیبیا (tibia) و گنبد تالار (talar dome) به طور هماهنگ قرار نگیرند. این وضعیت ممکن است پس از مکانیسم‌های با انرژی بالا مانند تصادف خودرویی، آسیب ورزشی یا سقوط رخ دهد. همچنین آسیب‌های چرخشی با انرژی پایین‌تر نیز می‌توانند منجر به دررفتگی شوند.

بیمار را از نظر وجود آسیب‌های اضافی و کنترل درد ارزیابی کنید و دستور انجام عکس‌برداری (X-ray) را برای بررسی شکستگی‌های همزمان بدهید. مشاوره فوری با جراح ارتوپدی ضروری است زیرا کاهش فوری مفصل لازم است تا از آسیب‌های احتمالی به بافت نرم یا سیستم عصبی-عروقی جلوگیری شود.

*سندسموز مچ پا* (که به عنوان سندسموز تیبوفیبولار دیستال نیز شناخته می‌شود) شامل گروهی از ساختارهای بافت نرم است که به پایداری و مقاومت در برابر نیروهای چرخشی، محوری و انتقالی در مفصل تیبوفیبولار دیستال کمک می‌کنند. این ساختارها شامل رباط تیبوفیبولار قدامی-پایینی (AITFL)، رباط تیبوفیبولار خلفی-پایینی (PITFL)، رباط بین‌استخوانی (IOL)، غشای بین‌استخوانی و رباط عرضی پایینی (ITL) می‌باشند.

علل / مکانیسم‌های معمول آسیب: شکستگی‌های فیبولا (fibula) پروگزیمال معمولاً ناشی از تروما، به‌ویژه در ارتباط با پیچش پا یا ساق و برخورد ضربه به بخش خارجی ساق پا است. شکستگی‌های فیبولا پروگزیمال به ندرت به‌صورت مجزا رخ می‌دهند و اغلب با آسیب به ساختارهای دیگر مانند تیبیا (tibia) پروگزیمال، لیگامان‌های زانو و ساختارهای نوروواسکولار (neurovascular) مجاور مانند عصب پرونئال (peroneal nerve) مشترک همراه هستند.

- بیمار را از نظر آسیب‌های بیشتر (شامل ساختارهای لیگامانی و استخوانی مچ پا و میدفوت) ارزیابی کرده و کنترل درد را فراهم کنید.

سوءاستفاده فیزیکی از کودک به معنای وارد کردن آسیب به کودک از طریق اعمال انجام‌شده (سوءاستفاده، یعنی آسیب وارده برخلاف آسیب تصادفی) یا عدم انجام اعمال لازم (غفلت) است. سوءاستفاده فیزیکی می‌تواند در کودکان در هر سنی رخ دهد، اما میانگین سنی آن ۶ سال است. بر اساس اداره کودکان و خانواده‌ها (وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده)، در سال ۲۰۲۱، به‌صورت تقریبی ۱۸۲۰ کودک به دلیل سوءاستفاده و غفلت جان خود را از دست دادند که نرخ آن ۲.۴۶ در هر ۱۰۰۰۰۰ کودک جمعیت بوده است. کودکان جوان‌تر بیشترین آسیب‌پذیری را در برابر مرگ ناشی از سوءاستفاده و غفلت کودک دارند. داده‌ها نشان می‌دهند که در سال ۲۰۲۱، ۶۶.۲ درصد از مرگ و میرهای کودکان کمتر از ۳ سال و نزدیک به نیمی (۴۵.۶٪) از مرگ و میرهای کودکان کمتر از ۱ سال بوده است.