بیماری های مشابه

بیماری شریان محیطی (Peripheral Arterial Disease - PAD) یک اختلال بالینی است که منجر به تنگی یا انسداد عروق غیرقلبی می‌شود. آترواسکلروز (Atherosclerosis) شایع‌ترین علت در بزرگسالان بالای ۴۰ سال است. عوامل خطر برای ابتلا به PAD شامل سن بالای ۷۰ سال، سابقه خانوادگی، سیگار کشیدن، دیابت، فشار خون بالا (Hypertension)، هایپرلیپیدمی (Hyperlipidemia) و هموسیستئینمی (Homocysteinemia) هستند.

بیماری بورگر (Buerger disease) که به عنوان ترومبوآنژئیت انسدادی (thromboangiitis obliterans) نیز شناخته می‌شود، یک اختلال انسدادی عروق کوچک و متوسط است که با استفاده از تنباکو ارتباط نزدیکی دارد و غیر آترواسکلروتیک (non-atherosclerotic) می‌باشد. این بیماری اولین بار در سال ۱۹۰۸ توسط بورگر گزارش شد و در سراسر جهان مشاهده می‌شود، اما شیوع آن در آسیا و خاورمیانه بیشتر است. به ویژه در ژاپن شیوع این بیماری بسیار بالاست. این بیماری معمولاً در مردان بالغ و به ندرت در زنان دیده می‌شود. مکانیسم دقیق بیماری هنوز مشخص نیست. تروما، سرما و آسیب به انگشتان یا اندام‌ها می‌تواند یک اپیزود ایسکمیک (ischemic episode) را تحریک کند.

پدیده رینود (Raynaud phenomenon) یک اختلال عروقی است که با اسپاسم موقتی شریان‌های کوچک انگشتان، عمدتاً به دلیل دمای سرد یا استرس، مشخص می‌شود. علائم این اختلال با تغییر رنگ مشخص دست‌ها از سفید (پالور)، به آبی (سیانوز) و سپس به قرمز (هایپرمی) نمایان می‌شود، اگرچه ممکن است هر سه مرحله در همه افراد وجود نداشته باشد. پدیده رینود به دو دسته اولیه و ثانویه تقسیم می‌شود که هر کدام مسیر بالینی متفاوتی دارند.

کریوگلوبولینمی‌ها به دلیل وجود ایمونوگلوبولین‌های در حال گردش هستند که در دماهای پایین‌تر از ۳۷ درجه سانتی‌گراد (۹۸.۶ درجه فارنهایت) به‌طور برگشت‌پذیر از پلاسما یا سرم رسوب می‌کنند. کریوگلوبولینمی با اختلالات سیستمیک متعددی مرتبط است.

تشکیل ترومبوز وریدی عمقی (Deep Venous Thrombosis یا DVT) زمانی رخ می‌دهد که یک لخته خون در وریدهای عمقی، معمولاً در اندام‌های تحتانی، شکل می‌گیرد. DVT می‌تواند باعث درد، اریتم (قرمزی) یا تورم در ناحیه شود، اما ممکن است بدون علامت نیز باشد. این وضعیت خطر آمبولی به ریه‌ها (آمبولی ریوی) را به همراه دارد که می‌تواند به وقایع بالقوه کشنده قلبی‌ریوی مانند ایست قلبی منجر شود.

آکروسینوزیس به تغییر رنگ آبی پایدار در انتهای اندام‌ها گفته می‌شود که در دماهای سرد تشدید می‌شود. این وضعیت به دلیل کاهش داکسی‌هموگلوبین (deoxyhemoglobin) در عروق محیطی ایجاد می‌شود و ممکن است اولیه (با علت ناشناخته) یا ثانویه (به دلیل بیماری زمینه‌ای) باشد.

سرمازدگی (Frostbite) به آسیب شدید ناشی از سرما به پوست، بافت نرم و گاهی ساختارهای عمیق‌تر اشاره دارد.

برای دریافت اطلاعات به‌روز، به راهنمای سریع مراقبت بالینی مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های ایالات متحده (CDC) مراجعه کنید.

سندرم خروجی قفسه سینه (Thoracic Outlet Syndrome - TOS) مجموعه‌ای از علائم پیش‌رونده است که به علت فشار بر شبکه بازویی (brachial plexus) و/یا عروق ساب‌کلاوین (subclavian vessels) بین دنده اول و ترقوه ایجاد می‌شود. شیوع این سندرم در ایالات متحده بین ۳ تا ۸۰ مورد در هر ۱۰۰۰ نفر است و معمولاً در سنین ۲۰ تا ۵۰ سال رخ می‌دهد.

اریتروملالژیا (Erythromelalgia) یک بیماری نادر است که به‌طور کلاسیک با علائم متناوبی از احساس سوزش شدید و ناگهانی، اریتم (قرمزی پوست) و گرمای پوست، معمولاً در اندام‌ها، به‌ویژه اندام‌های تحتانی بیشتر از فوقانی، ظاهر می‌شود. همچنین گزارش‌هایی از درگیری صورت، گوش‌ها و ناحیه تناسلی وجود دارد.

درماتیت فاکتیتیال (Factitial Dermatitis) که به عنوان درماتیت آرتیفکت (Dermatitis Artefacta) نیز شناخته می‌شود، یک وضعیت روان‌پزشکی است که با ضایعات پوستی خودایجاد شده مشخص می‌شود. این ضایعات برای برآورده کردن یک نیاز روان‌شناختی ناخودآگاه یا خودآگاه ایجاد می‌شوند که اغلب به منظور پذیرش نقش بیمار است. بیماران معمولاً به ایجاد این ضایعات اعتراف نمی‌کنند و این ضایعات معمولاً پیچیده‌تر از خراش‌های ساده هستند. درماتیت فاکتیتیال باید از وانمودسازی (Malingering) متمایز شود، که در آن ضایعات به‌طور عمدی برای کسب منافع ثانویه مانند دریافت کمک هزینه ناتوانی یا اجتناب از تعقیب قضایی ایجاد می‌شوند. وانمودسازی یک بیماری روانی نیست. علاوه بر این، درماتیت فاکتیتیال باید از خراش‌های نوروتیک (Neurotic Excoriations) که در آن بیمار آگاهانه و معمولاً با اعتراف به خراشیدن یا کندن پوست خود اقدام می‌کند، متمایز شود.