بیماری های مشابه

پارگی مالوری-وایس (Mallory-Weiss tear) نوعی خونریزی دستگاه گوارش فوقانی (GI bleed) است که به دلیل پارگی طولی در مری و معده رخ می‌دهد. این وضعیت اغلب ناشی از استفراغ شدید و مداوم است، اگرچه نیروهای برشی ناشی از سرفه، تشنج، فشار، ضربه‌ی مستقیم یا آندوسکوپی نیز می‌توانند موجب پارگی مخاطی شوند. بیماران با مصرف حاد یا مزمن الکل تمایل بیشتری به توسعه پارگی مالوری-وایس دارند.

واریس‌های مری به عنوان وریدهای جانبی (collateral veins) شناخته می‌شوند که به‌دلیل فشار خون بالای پورتال (portal hypertension) ایجاد می‌شوند و معمولاً در بیماران مبتلا به سیروز کبدی (cirrhosis of the liver) مشاهده می‌گردند. این رگ‌های جانبی رشد می‌کنند و خطر بالای پارگی دارند که می‌تواند منجر به خونریزی‌های تهدیدکننده حیات شود.

ازوفاژیت (Esophagitis) یک فرآیند التهابی حاد یا مزمن است که دیواره مری (esophageal wall) را تحت تأثیر قرار می‌دهد و می‌تواند باعث درد قفسه سینه، سوءهاضمه (dyspepsia)، بلع دردناک (odynophagia) یا دیسفاژی (dysphagia) شود و به عوارضی مانند تنگی مری (strictures)، گیر کردن غذا (food impactions)، خونریزی گوارشی (gastrointestinal bleeding) و حتی سوراخ شدن مری (esophageal perforation) منجر شود. علل مختلفی برای ازوفاژیت وجود دارد که شامل موارد زیر می‌شود:

گاستریت (Gastritis) به التهاب معده همراه با آسیب مخاطی اشاره دارد. شایع‌ترین علل آن عبارتند از: عفونت با هلیکوباکتر پیلوری (Helicobacter pylori)، مصرف داروها (مانند داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی یا NSAIDs و آسپرین)، یا عوامل خودایمنی.

زخم معده (Gastric ulcer)، که نوعی رایج از بیماری زخم پپتیک (peptic ulcer disease) است، زخمی است که در لایه مخاطی معده ایجاد می‌شود و ناشی از آسیب اسید معده به دستگاه گوارش است. شیوع این بیماری در مردان و زنان مشابه است، اما در مردان اندکی بیشتر است. با افزایش سن، میزان بروز و مرگ‌ومیر این بیماری افزایش می‌یابد.

زخم دوازدهه (Duodenal Ulcer) نوعی از بیماری زخم پپتیک (Peptic Ulcer Disease) است که با نقص در مخاط (Mucosal Defect) که تا لایه عضلانی مخاط (Muscularis Mucosa) در پوشش روده امتداد دارد، تعریف می‌شود. زخم‌های دوازدهه ممکن است به عروق خونی نفوذ کرده و منجر به خونریزی دستگاه گوارش (Gastrointestinal Bleeding) شوند.

بیماری کرون (Crohn disease) یک بیماری التهابی مزمن در دستگاه گوارش است که می‌تواند از دهان تا مقعد را درگیر کند. این بیماری با التهاب تمام لایه‌ای (transmural inflammation) و اغلب گرانولوم‌های بدون نکروز پنیری (noncaseating granulomas) مشخص می‌شود. علت آن به وضوح مشخص نیست، اما احتمالاً ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی باعث تحریک آن می‌شوند، به‌طوری که بخشی از آسیب مخاطی به دلیل فعال‌سازی سیستم ایمنی علیه میکروبیوتای سالم روده‌ای رخ می‌دهد.

کارسینوم مری (Esophageal Carcinoma) نوعی بدخیمی است که از مخاط مری منشاء می‌گیرد. این بیماری به دو نوع عمده بافت‌شناختی تقسیم می‌شود: کارسینوم سلول سنگفرشی (Squamous Cell Carcinoma یا SCC) و آدنوکارسینوم (Adenocarcinoma).

سرطان معده نتیجه تبدیل بدخیم سلول‌های معده است. هشتاد و پنج درصد از سرطان‌های معده، آدنوکارسینومای معده (gastric adenocarcinomas) هستند؛ انواع دیگری از سرطان معده نیز وجود دارند که کمتر شایع هستند، مانند لنفوم بافت لنفاوی مرتبط با مخاط (mucosa-associated lymphoid tissue lymphoma)، لیومیوسارکوما (leiomyosarcoma)، تومورهای استرومال دستگاه گوارش (gastrointestinal stromal tumors)، و لینیتیس پلاستیکا (linitis plastica). از نظر بافت‌شناسی، سرطان‌های معده به دو نوع روده‌ای (intestinal) و منتشر (diffuse) تقسیم می‌شوند. اگرچه سرطان‌های معده می‌توانند در هر نقطه از معده رخ دهند، اما تفاوت‌های اپیدمیولوژیکی بین تومورهایی که در کاردیا (cardia) منشأ گرفته‌اند و تومورهایی که منشأ غیرکاردیایی دارند، وجود دارد. نرخ سرطان معده از زمان شناسایی و درمان هلیکوباکتر پیلوری (Helicobacter pylori) رو به کاهش بوده است.

تاریخچه دارویی بیمار می‌تواند در تعیین اینکه آیا خونریزی بینی به دلیل داروها، تداخلات دارویی یا سایر مواد است، کمک‌کننده باشد. داروهای ضدالتهابی (مانند آسپیرین، ایبوپروفن، ناپروکسن)، ضدانعقادها (مانند وارفارین [Coumadin]، ریواروکسابان)، عوامل ضدپلاکت (مانند کلوپیدوگرل) و داروهای ضدصرع (مانند اسید والپروئیک) ممکن است باعث خونریزی بینی شوند. سایر کلاس‌های دارویی که می‌توانند باعث اپیستاکسی (epistaxis) شوند، شامل ضدافسردگی‌ها، استاتین‌ها، آنتی‌بیوتیک‌ها، ضدقارچ‌ها، ضدفشارخون‌ها و آنتی‌هیستامین‌ها می‌باشند. قرار گرفتن در معرض سموم موش‌کش ممکن است مسئول خونریزی بینی، کبودی و سایر خونریزی‌ها باشد.

سندرم زولینگر-الیسون (ZES) نوعی بیماری شدید زخم معده (peptic ulcer disease) است که به دلیل ترشح بیش از حد اسید معده ناشی از آزادسازی کنترل‌نشده گاسترین (gastrin) از یک گاسترینوما (gastrinoma) ایجاد می‌شود. افزایش گاسترین منجر به تحریک بیش از حد سلول‌های انتروکرومافین-مانند (enterochromaffin-like) که ترشح‌کننده هیستامین هستند، و در نتیجه تحریک تولید اسید هیدروکلریک توسط سلول‌های پاریتال (parietal cells) می‌شود. ترشح مداوم و طولانی‌مدت اسید معده منجر به بیماری زخم معده، ازوفاژیت فرسایشی (erosive esophagitis) و اسهال می‌شود.

هموفیلی A یک اختلال خونریزی‌دهنده است که به دلیل کمبود فاکتور VIII ایجاد می‌شود. این اختلال به صورت وابسته به کروموزوم X و به صورت مغلوب به ارث می‌رسد و بیشتر در مردان رخ می‌دهد. بیماران با خونریزی‌های طولانی‌مدت پس از آسیب‌ها، جراحی‌ها و کشیدن دندان مواجه می‌شوند. سن شروع بیماری بسته به شدت فنوتیپ متفاوت است، اما بیشتر بیماران در اوایل کودکی یا نوجوانی تشخیص داده می‌شوند.

هموفیلی B، که به عنوان بیماری کریسمس نیز شناخته می‌شود، یک اختلال خونریزی‌دهنده به علت کمبود فاکتور IX (Factor IX deficiency) است. این نوع هموفیلی کمتر از هموفیلی A شایع بوده و به صورت یک اختلال وابسته به کروموزوم X و اتوزوم مغلوب (X-linked autosomal recessive) است که بیشتر در مردان رخ می‌دهد.

هموستاز طبیعی شامل ۱۳ فاکتور انعقادی، فاکتور فون‌ویلبراند (VWF)، پلاکت‌ها و فعال‌سازی توسط سطح اندوتلیوم آسیب‌دیده است. کمبود فاکتورهای انعقادی ناشی از عدم وجود عوامل هموستازی است که منجر به خونریزی غیرطبیعی می‌شود. تظاهرات پوستی این اختلالات ممکن است شامل پتشی، اکیموز (کبودی) و خونریزی آشکار باشد.

انعقاد منتشر داخل عروقی (Disseminated Intravascular Coagulation یا DIC) به عنوان یک عارضه ثانویه در اثر طیف وسیعی از اختلالات رخ می‌دهد که شامل تروما شدید، عفونت‌ها، بدخیمی‌ها (به‌ویژه لوسمی در جمعیت اطفال)، واکنش‌های شدید به نیش مار، و ضایعات عروقی (همانژیواندوتلیومای کاپوزی‌فرم، آنژیوم‌های توفته) می‌شود. سندرم کساباخ-مریت نوع خاصی از DIC است که در آن مصرف پلاکت‌ها و عوامل انعقادی درون یک همانژیواندوتلیومای کاپوزی‌فرم یا آنژیوم توفته اتفاق می‌افتد.