تاریخچه دارویی بیمار می‌تواند در تعیین اینکه آیا خونریزی بینی به دلیل داروها، تداخلات دارویی یا سایر مواد است، کمک‌کننده باشد. داروهای ضدالتهابی (مانند آسپیرین، ایبوپروفن، ناپروکسن)، ضدانعقادها (مانند وارفارین [Coumadin]، ریواروکسابان)، عوامل ضدپلاکت (مانند کلوپیدوگرل) و داروهای ضدصرع (مانند اسید والپروئیک) ممکن است باعث خونریزی بینی شوند. سایر کلاس‌های دارویی که می‌توانند باعث اپیستاکسی (epistaxis) شوند، شامل ضدافسردگی‌ها، استاتین‌ها، آنتی‌بیوتیک‌ها، ضدقارچ‌ها، ضدفشارخون‌ها و آنتی‌هیستامین‌ها می‌باشند. قرار گرفتن در معرض سموم موش‌کش ممکن است مسئول خونریزی بینی، کبودی و سایر خونریزی‌ها باشد.

درمان خونریزی بینی

یک خونریزی خفیف قدامی بینی ممکن است به خودی خود با درمان محافظه‌کارانه برطرف شود. نظارت بر داروها و تنظیم دوز ممکن است باعث کاهش دوره‌های خونریزی شود.

مدیریت خونریزی بینی می‌تواند شامل استفاده از کمپرس سرد، فشردن پره‌های بینی به سمت سپتوم به مدت ۱۵ دقیقه و استفاده موضعی از آنتی‌بیوتیک باشد. برای خونریزی‌های شدید و مکرر، ممکن است از بسته‌بندی (مانند تامپون مرسل [Merocel tampon]) برای دستیابی به هموستاز استفاده شود. سایر روش‌ها شامل کوتریزاسیون یا استفاده از کاتترهای بالن بینی می‌باشد. درمان اپیستاکسی خلفی مزمن پیچیده‌تر است و ممکن است نیاز به بستری شدن در بیمارستان داشته باشد.

ترومبوسیتوپنی ناشی از هپارین (HIT)

ترومبوسیتوپنی ناشی از هپارین یک نوع ترومبوسیتوپنی ناشی از دارو است که معمولاً ۵ تا ۱۰ روز پس از شروع درمان با هپارین رخ می‌دهد و با استفاده از نمره ۴T (ترومبوسیتوپنی، زمان‌بندی، ترومبوز و سایر علل ترومبوسیتوپنی) تشخیص داده می‌شود.