بیماری های مشابه

کارسینوم سلول سنگفرشی (SCC) دومین شکل شایع سرطان پوست پس از کارسینوم سلول بازال است. SCC معمولاً در پوستی که توسط نور خورشید در نواحی ای مانند سر، گردن، بازوها و پشت دست ها آسیب دیده است، ایجاد می شود. SCC در افرادی که رنگ پوست روشن‌تری دارند و سابقه طولانی قرار گرفتن در معرض آفتاب شدید و طولانی مدت را دارند، بیشتر دیده می‌شود. راه های مراقبت کارسینوم سلول سنگفرشی پوستی، راه های درمان کارسینوم سلول سنگفرشی پوستی، راه های تشخیص کارسینوم سلول سنگفرشی پوستی، راه های پیشگیری کارسینوم سلول سنگفرشی پوستی

ملانوما یک بدخیمی تهاجمی از ملانوسیت‌ها است. این نوع سرطان می‌تواند در نواحی مختلفی که ملانوسیت‌ها حضور دارند، از جمله روی پوست، غشاهای مخاطی، اطراف دستگاه ناخن (ملانوما ناخن) و در چشم ایجاد شود.

سارکوم یوئینگ یک تومور کوچک، گرد و سلول آبی است که عمدتاً استخوان و بافت نرم را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این تومور اغلب متاستاتیک بوده و در انواع مختلفی از اندام‌ها یافت شده است. معمولاً با درد در استخوان یا بافت نرم خود را نشان می‌دهد. این بیماری بیشتر در نوجوانان مذکر مشاهده می‌شود و به عنوان یک بدخیمی با تمایز ضعیف در طیف تومورهای نورواکتودرمال اولیه (PNET) شناخته می‌شود. به دلیل ظاهر بافت‌شناسی خاص خود، که آن را با دیگر انواع بدخیمی‌ها مشترک می‌سازد، به عنوان "تومور کوچک گرد سلول آبی" طبقه‌بندی می‌شود. سارکوم یوئینگ را می‌توان با مثبت بودن CD99، حضور رزت‌ها در میکروسکوپ، و جابه‌جایی ژنتیکی t(11;22) که تقریباً در همه موارد سارکوم یوئینگ وجود دارد، از سایر تومورها تمایز داد.

رابدومیوسارکوما (Rhabdomyosarcoma) یک تومور بدخیم مزانشیمی است که از ماهیچه‌های اسکلتی منشأ می‌گیرد. این تومور شایع‌ترین سارکوم بافت نرم در کودکان و نوجوانان است، اما در بزرگسالان نادر می‌باشد. رابدومیوسارکوما اغلب در ناحیه سر و گردن، اندام‌ها، سیستم‌های گوارشی و ادراری-تناسلی و همچنین در نواحی خلف صفاقی و پارا مننژیال رخ می‌دهد.

استئوسارکوم شایع‌ترین تومور بدخیم استخوان است که از سلول‌های استئوبلاستیک (osteoblastic) منشأ می‌گیرد. بیماران معمولاً با درد استخوان یا وجود یک توده مراجعه می‌کنند. استخوان‌های بلند به‌طور معمول تحت تأثیر قرار می‌گیرند و این تومور به‌طور مکرر به سایر نقاط بدن، به‌ویژه ریه‌ها، متاستاز (metastasize) می‌دهد. استئوسارکوم در مردان زیر ۳۰ سال شایع‌تر است. این تومور می‌تواند به‌صورت ثانویه در نتیجه شرایط پزشکی مانند بیماری پاژه (Paget disease) و یا پس از پرتودرمانی (radiotherapy) قبلی نیز بروز کند. درمان استئوسارکوم شامل شیمی‌درمانی (chemotherapy) و جراحی برای برداشت تومور اولیه است. با درمان، میزان بقای کلی حدود ۶۰٪ تا ۸۰٪ است.

لنفوم خارج‌گره‌ای سلول‌های کشنده طبیعی (NK)/سلول‌های T نوع بینی، که پیشتر به‌عنوان گرانولومای کشنده میان‌خطی شناخته می‌شد، یک نوع لنفوم است که با ویروس اپشتین-بار (Epstein-Barr virus یا EBV) مثبت و سلول‌های NK یا در موارد کمتر، سلول‌های T سیتوتوکسیک مشخص می‌شود. نازوفارنکس معمولاً بیشترین درگیری را دارد (80 درصد از موارد)، و پس از آن پوست درگیر می‌شود. ضایعات شامل پاپول‌ها یا ندول‌های سفتی هستند که به‌سرعت گسترش یافته، زخم می‌شوند و بافت‌های اطراف را تخریب می‌کنند. بیماری پوستی ممکن است اولیه یا ثانویه باشد. مکان‌های متعددی می‌توانند درگیر شوند، از جمله دستگاه گوارش (GI)، بیضه‌ها، غده بزاقی، رحم و عضله. سندرم هموفاگوسیتیک با پان‌سیتوپنی می‌تواند مسیر بالینی را بیشتر تشدید کند.

پلاسموسیتومای اولیه پوستی یک نوع نادر از لنفوم سلول B است که شامل تکثیر مونونوکلونال سلول‌های پلاسما بالغ در پوست می‌باشد، بدون وجود میلوم مولتیپل (multiple myeloma) زمینه‌ای. این بیماری می‌تواند به عنوان یک زیرگروه از پلاسموسیتومای خارج مغز استخوانی که به طور اولیه در پوست بروز می‌کند، در نظر گرفته شود. باید تفاوت آن با پلاسموسیتومای پوستی متاستاتیک (ثانویه) در زمینه میلوم مولتیپل مشخص شود. تنها حدود ۳۰ مورد از آن گزارش شده است. در مورد اینکه آیا این بیماری یک موجودیت مجزا است یا شکلی از لنفوم سلول B ناحیه حاشیه‌ای پوستی اولیه با جمعیت غالب سلول‌های پلاسما است، برخی اختلاف نظرها وجود دارد. بر اساس طبقه‌بندی سازمان جهانی بهداشت و سازمان اروپایی تحقیق و درمان سرطان (WHO-EORTC)، این بیماری به عنوان شکلی از لنفوم سلول B ناحیه حاشیه‌ای پوستی اولیه در نظر گرفته می‌شود. مواردی که در گذشته به عنوان پلاسموسیتومای اولیه پوستی طبقه‌بندی می‌شدند، به احتمال زیاد نمونه‌ای از لنفوم سلول B ناحیه حاشیه‌ای پوستی اولیه با تمایز برجسته پلاسماسیتی بودند. اصطلاح پلاسموسیتوما دیگر در طبقه‌بندی WHO-EORTC استفاده نمی‌شود.

کارسینوم سلول سنگفرشی (SCC) دومین شکل شایع سرطان پوست پس از کارسینوم سلول بازال است. SCC معمولاً در پوستی که توسط نور خورشید در نواحی ای مانند سر، گردن، بازوها و پشت دست ها آسیب دیده است، ایجاد می شود. SCC در افرادی که رنگ پوست روشن‌تری دارند و سابقه طولانی قرار گرفتن در معرض آفتاب شدید و طولانی مدت را دارند، بیشتر دیده می‌شود. راه های مراقبت کارسینوم سلول سنگفرشی پوستی، راه های درمان کارسینوم سلول سنگفرشی پوستی، راه های تشخیص کارسینوم سلول سنگفرشی پوستی، راه های پیشگیری کارسینوم سلول سنگفرشی پوستی

کارسینوم آدنویید سیستیک (ACC) گوش یک تومور بدخیم است که از سلول‌های غده‌ای ترشحی منشاء می‌گیرد. این تومور در کانال شنوایی بسیار نادر است و به دلیل نرخ بالای تشخیص اشتباه، پیشرفت کندی دارد. این نوع تومور، شایع‌ترین بدخیمی غدد مومی (ceruminous glands) محسوب می‌شود. میزان مرگ‌ومیر بلندمدت آن بین ۶۰٪ تا ۹۰٪ متغیر است.

سرطان نازوفارنکس تشکیل تومور بدخیم اپیتلیال در نازوفارنکس است. آسیب‌شناسی بافتی (Histopathology) شامل کارسینوم سلول سنگفرشی کراتینه (keratinizing squamous cell carcinoma)، کارسینوم غیرکراتینه تمایز یافته (differentiated nonkeratinizing carcinoma)، کارسینوم غیرکراتینه غیرتمایز یافته (فرم بومی) (undifferentiated nonkeratinizing carcinoma)، و کارسینوم سلول سنگفرشی بازالوئید (basaloid squamous cell carcinoma) است. یافته‌های رایج شامل سردرد، توده در گردن یا بینی، خونریزی بینی (epistaxis)، انسداد بینی، اوتیت میانی سروز (serous otitis media)، وزوز گوش (tinnitus)، گوش‌درد (otalgia)، فارنژیت (pharyngitis)، و تنگی نفس (dyspnea) می‌باشد.

استئوسارکوم شایع‌ترین تومور بدخیم استخوان است که از سلول‌های استئوبلاستیک (osteoblastic) منشأ می‌گیرد. بیماران معمولاً با درد استخوان یا وجود یک توده مراجعه می‌کنند. استخوان‌های بلند به‌طور معمول تحت تأثیر قرار می‌گیرند و این تومور به‌طور مکرر به سایر نقاط بدن، به‌ویژه ریه‌ها، متاستاز (metastasize) می‌دهد. استئوسارکوم در مردان زیر ۳۰ سال شایع‌تر است. این تومور می‌تواند به‌صورت ثانویه در نتیجه شرایط پزشکی مانند بیماری پاژه (Paget disease) و یا پس از پرتودرمانی (radiotherapy) قبلی نیز بروز کند. درمان استئوسارکوم شامل شیمی‌درمانی (chemotherapy) و جراحی برای برداشت تومور اولیه است. با درمان، میزان بقای کلی حدود ۶۰٪ تا ۸۰٪ است.

پاپیلوم‌های سینونازال یا اشنایدر (Sinonasal or Schneiderian papillomas) تومورهای خوش‌خیم نادری هستند که ۰.۵٪ تا ۴٪ از تمامی تومورهای بینی را تشکیل می‌دهند. این تومورها از غشای اشنایدر (اپیتلیوم مژک‌دار شبه‌چندلایه که راه‌های سینونازال را پوشش می‌دهد) منشأ می‌گیرند. این تومورها معمولاً در بزرگسالان یافت می‌شوند و در مردان کمی شایع‌تر هستند.

یک کیست درموئید پوستی ناشی از تغییرات در توسعه جنینی در خطوط برش (cleavage) است و احتمالاً نتیجه به دام افتادن سلول‌های اکتودرمال (ectodermal) در طی توسعه جنینی می‌باشد. این کیست دارای پوششی اپیتلیالی کراتینه‌شونده، غدد سباسه (sebaceous glands)، غدد اکرین (eccrine glands)، و گاهی موهای لانوگو (lanugo hair) است. کیست‌های درموئید ممکن است پوستی یا عمیق‌تر باشند. کیست‌های درموئید پوستی معمولاً در هنگام تولد یا اندکی بعد از آن مشاهده می‌شوند و معمولاً در ناحیه سر یافت می‌شوند. این کیست‌ها ممکن است با ساختارهای داخل‌جمجمه‌ای ارتباط داشته باشند؛ بنابراین، نمونه‌برداری و برداشتن آن‌ها باید توسط جراح مناسب انجام شود تا از عوارض عصبی مانند عفونت سیستم عصبی مرکزی (CNS) که می‌تواند منجر به آبسه لوب پیشانی، مننگوانسفالیت (meningoencephalitis) یا تشنج (seizures) شود، جلوگیری گردد.

سفالوسل (Cephalocele) یک ناهنجاری است که به دلیل بیرون‌زدگی ساختارهای درون‌جمجمه‌ای از طریق یک بازشدگی در جمجمه به‌وجود می‌آید. آنسفالوسل‌ها (Encephaloceles) به‌طور خاص شامل مننژها (meninges) و مغز هستند، در حالی که مننگوسل‌ها (Meningoceles) شامل مننژها و مایع مغزی‌نخاعی (CSF) می‌باشند.

گلیوم‌های بینی (Nasal gliomas) ضایعات مادرزادی با منشأ نوروژنیک هستند که از سلول‌های گلیال (glial cells) خارج از سیستم عصبی مرکزی (CNS) تشکیل شده‌اند و ارتباط مستقیمی با CNS ندارند. تصور می‌شود که این ضایعات به دلیل بسته شدن صفحه کریبریفورم (cribriform plate)، بسته شدن نامناسب نروپور قدامی (anterior neuropore)، یا شاید به دلیل انسفالوکله‌ای (encephalocele) که دیگر با CNS ارتباط ندارد، به وجود می‌آیند. همچنین به عنوان هتروتوپی گلیال بینی (nasal glial heterotopia) شناخته می‌شوند و تشخیص آن‌ها معمولاً در دوران نوزادی یا اوایل کودکی صورت می‌گیرد (اگرچه به ندرت ممکن است به صورت تصادفی در بزرگسالان تشخیص داده شوند). این ضایعات عمدتاً به صورت خارج بینی (extranasal) با ظاهری شبیه به همانژیوم (hemangioma) و تلانژکتازی (telangiectasia) ظاهر می‌شوند. ممکن است به صورت داخل بینی (intranasal) یا به صورت ترکیبی نیز ظاهر شوند و می‌توانند باعث احتقان و انسداد بینی شوند.

پولیپ‌های بینی ضایعات خوش‌خیم، معمولاً دوطرفه، چسبیده یا دارای پایه باریک و نیمه‌شفاف هستند که در حفره بینی و سینوس‌های اطراف بینی (paranasal sinuses) رشد می‌کنند. این عارضه در ۱٪ تا ۴٪ از جمعیت عمومی رخ می‌دهد و بیشترین شیوع آن در افراد بین ۲۰ تا ۴۰ سال است.

سارکوئیدوز یک اختلال سیستمیک است که به‌وسیلۀ سیستم ایمنی واسطه‌گری شده و با تشکیل گرانولوم در اندام‌های درگیر، به‌ویژه پارانشیم ریه و پوست مشخص می‌شود. عامل محرک سیستم ایمنی ناشناخته باقی مانده است و فرضیات مختلفی از جمله عوامل خودایمنی، عفونی و محیطی را شامل می‌شود. استعدادهای ژنتیکی مرتبط با اجزای پاسخ التهابی وجود دارد و سابقه خانوادگی این بیماری خطر ابتلا را افزایش می‌دهد. این بیماری در تمامی سنین، نژادها و قومیت‌ها مشاهده می‌شود، اما بیشترین شیوع آن در مردان بین 30 تا 50 سال و در زنان بین 50 تا 60 سال است و در زنان اندکی شایع‌تر است. بیماری پوستی اغلب اولین علامت سارکوئیدوز سیستمیک است.