بیماری های مشابه

ازوفاژیت ناشی از دارو ممکن است زمانی رخ دهد که یک قرص بلعیده شده به طور کامل از مری عبور نکند و در مری حل شود ("ازوفاژیت قرصی"). همچنین، در غیاب گیر کردن قرص نیز ممکن است رخ دهد؛ داروهایی که هنگام حل شدن در بزاق، pH بسیار پایینی دارند می‌توانند باعث بیماری رفلاکس معده به مری (GERD) حاد شوند و منجر به ازوفاژیت گردند.

ازوفاژیت (Esophagitis) یک فرآیند التهابی حاد یا مزمن است که دیواره مری (esophageal wall) را تحت تأثیر قرار می‌دهد و می‌تواند باعث درد قفسه سینه، سوءهاضمه (dyspepsia)، بلع دردناک (odynophagia) یا دیسفاژی (dysphagia) شود و به عوارضی مانند تنگی مری (strictures)، گیر کردن غذا (food impactions)، خونریزی گوارشی (gastrointestinal bleeding) و حتی سوراخ شدن مری (esophageal perforation) منجر شود. علل مختلفی برای ازوفاژیت وجود دارد که شامل موارد زیر می‌شود:

بیماری رفلاکس معده به مری (Gastroesophageal Reflux Disease یا GERD) به ارتباط علائم یا عوارض ناشی از بازگشت محتویات معده به داخل مجرای مری اشاره دارد. این وضعیت باید از رفلاکس معده به مری (Gastroesophageal Reflux یا GER) که به بازگشت محتویات غذایی به مری و حلق اشاره دارد، متمایز شود. رفلاکس معده به مری (GER) در نوزادان شایع است و برآورد می‌شود که شیوع آن تقریباً 50 درصد باشد. این وضعیت بیشتر در نوزادان تازه متولد شده دیده می‌شود و با افزایش سن کاهش می‌یابد و اغلب تا 12 ماهگی از بین می‌رود. رفلاکس معده به مری در نوزادان پس از 18 ماهگی نادر است.

تنگی مری (Esophageal stricture) اصطلاحی کلی است که به باریک شدن لومن مری اشاره دارد. این تنگی می‌تواند به دلایل مختلفی ایجاد شود: التهاب (ازوفاژیت مزمن)، پرتودرمانی، ضایعات توده‌ای خوش‌خیم یا بدخیم (فشردگی داخلی یا خارجی)، بلع مواد خورنده و موارد دیگر.

کارسینوم مری (Esophageal Carcinoma) نوعی بدخیمی است که از مخاط مری منشاء می‌گیرد. این بیماری به دو نوع عمده بافت‌شناختی تقسیم می‌شود: کارسینوم سلول سنگفرشی (Squamous Cell Carcinoma یا SCC) و آدنوکارسینوم (Adenocarcinoma).

حلقه‌های مری ساختارهای نازک مخاطی هستند که بیشتر در انتهای مری یافت می‌شوند و لومن مری را مسدود می‌کنند. شایع‌ترین نوع حلقه مری، حلقه‌های شاتسکی (Schatzki ring) هستند که بر اساس موقعیت به دو نوع تقسیم می‌شوند: حلقه‌های نوع A که بالای محل اتصال مری به معده قرار دارند و حلقه‌های نوع B که در انتهای مری در محل اتصال سنگفرشی-استوانه‌ای (squamocolumnar junction) قرار دارند. حلقه‌های مری نسبتاً شایع هستند و اغلب به صورت تصادفی مشاهده می‌شوند. این حلقه‌ها در حدود ۱۰٪ از تمامی آزمایش‌های بلع باریم (barium swallow) دیده می‌شوند، بدون توجه به دلیل انجام مطالعه.

اختلالات حرکتی مری با عملکرد غیرطبیعی اسفنکتر فوقانی مری، اسفنکتر تحتانی مری (LES) یا بدن مری مشخص می‌شوند. این اختلالات می‌توانند منجر به بروز علائم بالینی مختلفی از جمله دیسفاژی (دشواری در بلع)، درد قفسه سینه، بیماری ریفلاکس معده به مری مقاوم به درمان (GERD)، و گیر کردن غذا شوند. اختلالات حرکتی ممکن است به صورت مجزا یا به عنوان نشانه‌ای از یک بیماری سیستمیک ظاهر شوند. چندین نوع از اختلالات حرکتی وجود دارد:

ازوفاژیت ائوزینوفیلیک (EoE) یک بیماری مزمن است که توسط سیستم ایمنی یا آنتی‌ژن‌ها تحریک می‌شود و با علائم معمول بیماری رفلاکس معده به مری (GERD) شناخته می‌شود. در نمونه‌برداری از مخاط مری، التهاب با غلبه ائوزینوفیل‌ها در اپیتلیوم سنگفرشی مشاهده می‌شود. EoE یک بیماری نسبتاً جدید است که به دلیل وجود گروه‌های بزرگی از کودکان، نوجوانان و جوانانی که به رفلاکس مقاوم به داروهای سرکوب‌کننده اسید مبتلا هستند، شناخته شده است. این بیماری در مردان بیش از زنان شایع است. شیوع تخمینی EoE در جمعیت‌های بالغ و کودکان در دنیای غرب ۰.۴٪ است و بروز جهانی آن در دهه‌های اخیر به‌طور قابل توجهی افزایش یافته است.

این خلاصه به بررسی اسکلرودرمی در بزرگسالان می‌پردازد. اسکلرودرمی در کودکان به‌صورت جداگانه مطرح می‌شود.

سندرم شوگرن (Sjögren syndrome یا SS) یک بیماری خودایمنی است که غدد برون‌ریز را تحت تأثیر قرار می‌دهد و منجر به نفوذ التهابی در غدد اشکی و بزاقی می‌شود. این اختلال عملکرد غدد، باعث خشکی چشم‌ها (xerophthalmia) و کراتوکنژنکتیویت سیکا (keratoconjunctivitis sicca) در چشم‌ها و خشکی دهان (xerostomia) می‌گردد.

سکته مغزی (Cerebral Stroke) یک آسیب حاد عصبی است که نیمکره‌های مغزی را درگیر می‌کند. علائم معمولاً به‌صورت ناگهانی ظاهر می‌شوند و به محل سکته بستگی دارند؛ این علائم شامل ضعف یک‌طرفه در صورت، بازو و/یا پا، بی‌حسی، آفازی (Aphasia)، آپراکسی (Apraxia)، از دست دادن بینایی، انحراف نگاه (Gaze Deviation)، نادیده‌انگاری (Neglect)، سردرد، تهوع/استفراغ، تغییر وضعیت ذهنی و نقایص عصبی موضعی هستند. کاهش سطح هوشیاری ممکن است در مواردی که هر دو نیمکره مغزی درگیر یا سکته‌های بزرگ با تورم یا فتق (Herniation) رخ می‌دهند، دیده شود. پیش‌آگهی به محل و اندازه سکته و همچنین ارزیابی و درمان به‌موقع بستگی دارد.