بیماری های مشابه

آسپیراسیون جسم خارجی به معنای ورود یک جسم خارجی به راه‌های هوایی (مانند جسم خارجی در نای، حنجره یا برونش) است. این وضعیت می‌تواند باعث انسداد خطرناک راه‌های هوایی شود. کودکان زیر ۴ سال و بزرگسالان با بیماری‌های عصبی زمینه‌ای در بالاترین خطر برای آسپیراسیون جسم خارجی قرار دارند. استخوان‌های مرغ و ماهی به طور معمول از جمله مواد غذایی هستند که ممکن است آسپیراسیون شوند.

تنگی مری (Esophageal stricture) اصطلاحی کلی است که به باریک شدن لومن مری اشاره دارد. این تنگی می‌تواند به دلایل مختلفی ایجاد شود: التهاب (ازوفاژیت مزمن)، پرتودرمانی، ضایعات توده‌ای خوش‌خیم یا بدخیم (فشردگی داخلی یا خارجی)، بلع مواد خورنده و موارد دیگر.

حلقه‌های مری ساختارهای نازک مخاطی هستند که بیشتر در انتهای مری یافت می‌شوند و لومن مری را مسدود می‌کنند. شایع‌ترین نوع حلقه مری، حلقه‌های شاتسکی (Schatzki ring) هستند که بر اساس موقعیت به دو نوع تقسیم می‌شوند: حلقه‌های نوع A که بالای محل اتصال مری به معده قرار دارند و حلقه‌های نوع B که در انتهای مری در محل اتصال سنگفرشی-استوانه‌ای (squamocolumnar junction) قرار دارند. حلقه‌های مری نسبتاً شایع هستند و اغلب به صورت تصادفی مشاهده می‌شوند. این حلقه‌ها در حدود ۱۰٪ از تمامی آزمایش‌های بلع باریم (barium swallow) دیده می‌شوند، بدون توجه به دلیل انجام مطالعه.

اختلالات حرکتی مری با عملکرد غیرطبیعی اسفنکتر فوقانی مری، اسفنکتر تحتانی مری (LES) یا بدن مری مشخص می‌شوند. این اختلالات می‌توانند منجر به بروز علائم بالینی مختلفی از جمله دیسفاژی (دشواری در بلع)، درد قفسه سینه، بیماری ریفلاکس معده به مری مقاوم به درمان (GERD)، و گیر کردن غذا شوند. اختلالات حرکتی ممکن است به صورت مجزا یا به عنوان نشانه‌ای از یک بیماری سیستمیک ظاهر شوند. چندین نوع از اختلالات حرکتی وجود دارد:

پرده‌های مری، لایه‌های نازک و غشایی از بافت مخاطی هستند که با اپیتلیوم سنگفرشی پوشیده شده و به درون حفره مری برآمده می‌شوند. این پرده‌ها اغلب بدون علامت هستند، اما می‌توانند با دیسفاژی (dysphagia) به ویژه نسبت به غذاهای جامد مشخص شوند. باریک شدن حفره مری معمولاً به صورت کانونی است و عمدتاً در هیپوفارنکس (hypopharynx) و مری گردنی قرار دارد، اگرچه ممکن است پرده‌ها در هر نقطه‌ای از مری نیز قرار گیرند.

ازوفاژیت ائوزینوفیلیک (EoE) یک بیماری مزمن است که توسط سیستم ایمنی یا آنتی‌ژن‌ها تحریک می‌شود و با علائم معمول بیماری رفلاکس معده به مری (GERD) شناخته می‌شود. در نمونه‌برداری از مخاط مری، التهاب با غلبه ائوزینوفیل‌ها در اپیتلیوم سنگفرشی مشاهده می‌شود. EoE یک بیماری نسبتاً جدید است که به دلیل وجود گروه‌های بزرگی از کودکان، نوجوانان و جوانانی که به رفلاکس مقاوم به داروهای سرکوب‌کننده اسید مبتلا هستند، شناخته شده است. این بیماری در مردان بیش از زنان شایع است. شیوع تخمینی EoE در جمعیت‌های بالغ و کودکان در دنیای غرب ۰.۴٪ است و بروز جهانی آن در دهه‌های اخیر به‌طور قابل توجهی افزایش یافته است.