بیماری های مشابه

علل / مکانیسم آسیب معمول: رادیکولوپاتی کمری (Lumbar Radiculopathy یا LR) ناشی از تحریک عصبی است که از ستون فقرات کمری منشاء می‌گیرد و شامل ریشه‌های عصبی L1-L5 و ریشه‌های عصبی بالای ساکرال S1-S3 می‌شود. شایع‌ترین علت LR اسپوندیلوآرتروپاتی دژنراتیو (degenerative spondyloarthropathy) است که شامل فتق دیسک (disk herniation)، هیپرتروفی فاست (facet hypertrophy) و اسپوندیلولیستزیس (spondylolisthesis) می‌باشد. فرآیندهای التهابی مانند بدخیمی‌ها و عفونت‌ها ممکن است منجر به علائم مشابه شوند.

مولتیپل مونونوریتیس (Mononeuritis Multiplex) یک نوروپاتی محیطی حسی و حرکتی است که دو یا چند ناحیه عصبی غیرمجاور را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این نوروپاتی در ابتدا به‌صورت نامتقارن بروز می‌کند، اما ممکن است با پیشرفت بیماری به تقارن برسد. علائم شامل درد سوزشی یا درد مبهم، بی‌حسی، سوزن‌سوزن شدن و/یا ضعف می‌باشد.

بیماری فلج اطفال، که به نام‌های پولیومیلیت و فلج کودکان نیز شناخته می‌شود، یک بیماری سیستم عصبی مرکزی (CNS) است که به طور انتخابی نورون‌های حرکتی را آلوده و تخریب می‌کند و منجر به ضعف عضلانی و فلج شل حاد می‌شود. این بیماری توسط ویروس پولیو (PV) که یکی از اعضای جنس انتروویروس است، ایجاد می‌شود. اگرچه اپیدمی‌های این بیماری پدیده‌ای نسبتاً جدید هستند، اما پولیو به عنوان یک بیماری باستانی شناخته می‌شود و استل‌های مصر باستان و بقایای مومیایی‌های فرعون‌ها نشان‌دهنده تحلیل مشخصی در اندام‌های تحتانی ناشی از فلج پولیومدیت است. اولین گزارش‌های مربوط به شیوع این بیماری در اروپا و ایالات متحده به اوایل و اواسط قرن 19 میلادی بازمی‌گردد و پس از صنعتی شدن، پولیو به یکی از ترسناک‌ترین بیماری‌های دوران کودکی در قرن 20 تبدیل شد، به‌طوری‌که اوج عفونت در ایالات متحده در دهه 1950 رخ داد. از آن زمان، شیوع جهانی به دلیل توسعه واکسن پولیو و برنامه‌های واکسیناسیون گسترده تحت نظارت سازمان بهداشت جهانی (WHO) به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافته است.

نوروپاتی حرکتی چندکانونی با بلاک هدایت (Multifocal Motor Neuropathy with Conduction Block - MMN) یک نوع نادر از نوروپاتی حرکتی است که توسط سیستم ایمنی ایجاد می‌شود و با تخریب غلاف میلین (demyelination) مشخص می‌شود. در برخی موارد، این بیماری با وجود آنتی‌بادی‌های ضد-GM1 همراه است. بیماران با شروع تدریجی ضعف نامتقارن در ناحیه عصب‌های منفرد و بدون از دست دادن حس مواجه می‌شوند. ضعف معمولاً به صورت مونو نوروپاتی (mononeuropathy) کانونی آغاز می‌شود، مانند افتادگی مچ دست (wrist drop). علائم دیگر شامل فاسیکولاسیون‌ها (fasciculations)، آتروفی عضلانی و کاهش رفلکس‌های عمقی تاندونی (deep tendon reflexes) می‌باشد. MMN تمایل به درگیری اندام‌های فوقانی دارد و ممکن است به بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) شباهت داشته باشد. بیماران مبتلا به MMN فاقد ناهنجاری‌های حسی، علائم بولبار یا یافته‌های نورون حرکتی فوقانی در معاینه هستند.