بیماری های مشابه

مجموعه‌ای از چرک که درون حفره شکمی قرار دارد و در نتیجه ورود یک یا چند عامل بیماری‌زا به محلی که به‌طور طبیعی درون‌شکمی و استریل است، تشکیل می‌شود.

کیست کاذب پانکراس به تجمع موضعی، بالغ و پر از مایع گفته می‌شود که گاهی با باقی‌مانده‌های سلولی همراه است و در خارج از پانکراس قرار دارد. دیواره این کیست فاقد پوشش اپیتلیالی بوده و از بافت فیبروز و گرانولاسیون تشکیل شده است و هیچ نکروزی در آن وجود ندارد. کیست‌های کاذب پانکراس معمولاً حداقل چهار هفته پس از یک دوره پانکراتیت حاد (Acute Pancreatitis) یا ضربه به پانکراس ایجاد می‌شوند. این کیست‌ها همچنین می‌توانند در بیماران مبتلا به پانکراتیت مزمن (Chronic Pancreatitis) در صورت تشدید حاد پانکراتیت زمینه‌ای ایجاد شوند. ده درصد از بیماران مبتلا به پانکراتیت مزمن دچار کیست کاذب می‌شوند. کیست‌های کاذب پانکراس بیشتر در مردان تشخیص داده می‌شوند.

پارگی طحال (Splenic rupture) یک علت تهدیدکننده حیات برای هموپریتونئوم (hemoperitoneum) و شوک هموراژیک (hemorrhagic shock) است. در بیشتر مواقع، این وضعیت به دلیل ضربه به شکم ایجاد می‌شود، اما پارگی خودبخودی طحال (atraumatic splenic rupture) می‌تواند در موارد نادر اتفاق بیفتد که اغلب با بدخیمی‌های خونی، عفونت‌های ویروسی، بیماری‌های التهابی، بارداری و برخی داروها مرتبط است. علل یاتروژنیک (iatrogenic) در حین جراحی یا کولونوسکوپی نیز می‌توانند منجر به پارگی طحال شوند.

سرطان پانکراس (pancreatic carcinoma) معمولاً از پانکراس برون‌ریز (exocrine pancreas) منشاء می‌گیرد و چهارمین علت مرگ ناشی از سرطان در مردان و زنان در ایالات متحده است. آدنوکارسینوم مجرایی (ductal adenocarcinoma) و زیرمجموعه‌های آن ۸۵ درصد از تمام سرطان‌های پانکراس را تشکیل می‌دهند و بقیه موارد شامل نئوپلاسم‌های کیستیک موکوزی (mucinous cystic neoplasms)، پانکربلاستوما (pancreatoblastoma)، سیست‌آدنوما سروز (serous cystadenoma)، تومورهای نورواندوکرین (neuroendocrine tumors) و نئوپلاسم‌های پاپیلاری-موکوزی درون‌مجرایی (intraductal papillary-mucinous neoplasms) هستند. سرطان پانکراس در مردان شایع‌تر از زنان است و شیوع آن با افزایش سن بیشتر می‌شود.

سرطان معده نتیجه تبدیل بدخیم سلول‌های معده است. هشتاد و پنج درصد از سرطان‌های معده، آدنوکارسینومای معده (gastric adenocarcinomas) هستند؛ انواع دیگری از سرطان معده نیز وجود دارند که کمتر شایع هستند، مانند لنفوم بافت لنفاوی مرتبط با مخاط (mucosa-associated lymphoid tissue lymphoma)، لیومیوسارکوما (leiomyosarcoma)، تومورهای استرومال دستگاه گوارش (gastrointestinal stromal tumors)، و لینیتیس پلاستیکا (linitis plastica). از نظر بافت‌شناسی، سرطان‌های معده به دو نوع روده‌ای (intestinal) و منتشر (diffuse) تقسیم می‌شوند. اگرچه سرطان‌های معده می‌توانند در هر نقطه از معده رخ دهند، اما تفاوت‌های اپیدمیولوژیکی بین تومورهایی که در کاردیا (cardia) منشأ گرفته‌اند و تومورهایی که منشأ غیرکاردیایی دارند، وجود دارد. نرخ سرطان معده از زمان شناسایی و درمان هلیکوباکتر پیلوری (Helicobacter pylori) رو به کاهش بوده است.