اختلال نشخوار (Rumination disorder) یک اختلال خوردن است که شامل برگشت روزانه (episodic) غذا به دهان می‌شود و ممکن است دوباره جویده، بلعیده یا بیرون ریخته شود. سندرم نشخوار (Rumination syndrome) اغلب با بیماری رفلاکس معده به مری (GERD) اشتباه گرفته می‌شود که می‌تواند باعث تأخیر در تشخیص شود. این اختلال هم در بزرگسالان و هم در کودکان رخ می‌دهد، اما شیوع آن در کودکان بیشتر است (تقریباً ۵ درصد در مقابل ۰.۸٪ تا ۰.۹٪ در بزرگسالان). بسیاری از سندرم‌های روانپزشکی با اختلال نشخوار مرتبط هستند، به ویژه اختلال وسواس فکری-عملی (OCD)، اختلالات خوردن، اضطراب، افسردگی، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و اختلال سازگاری. همچنین، شرایطی مانند یبوست مزمن و اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی (ADHD) با این اختلال مرتبط هستند.

در اختلال نشخوار، برگشت محتویات غذایی پس از صرف غذا و در عرض چند دقیقه رخ می‌دهد. بیماران از ناراحتی شکمی قبل از برگشت محتویات معده به حفره دهان خبر می‌دهند که پس از آن معمولاً این محتویات بلعیده یا بیرون ریخته می‌شود و درد شکمی تسکین می‌یابد. استفراغ و درد شکمی مداوم یا آشکار علائم مشخصه سندرم نشخوار نیستند. سوءهاضمه (Dyspepsia) و احساس پری شکم اغلب در بیماران با سندرم نشخوار گزارش می‌شود.

بسیاری از کودکان زیر یک سال با سندرم نشخوار، بهبود خودبخودی علائم را تجربه می‌کنند. نوجوانان و بزرگسالان با سندرم نشخوار می‌توانند با اصلاحات رفتاری بهبود در علائم داشته باشند. بازگشت علائم در این بیماران شایع است.