استرپتوکوکوس سویس (Streptococcus suis) یک پاتوژن زئونوتیک (zoonotic) است که به‌طور معمول باعث بیماری در حیوانات، به‌ویژه خوک‌ها می‌شود. با این حال، تعداد موارد انسانی این بیماری در سراسر جهان در حال افزایش است که نشان می‌دهد این ارگانیسم ممکن است به یک عامل جدید بیماری‌زا در انسان تبدیل شود. این باکتری یک استرپتوکوک (Streptococcus) گرم مثبت و آلفا همولیتیک (alpha-hemolytic) است که با گروه D لنسفیلد (Lancefield) مرتبط است. موارد انسانی این بیماری نسبتاً نادر هستند؛ تاکنون بیش از ۷۰۰ مورد در سراسر جهان گزارش شده است. افراد مبتلا معمولاً با خوک‌های آلوده یا محصولات مشتق شده از خوک‌های آلوده تماس نزدیک داشته‌اند. افراد در معرض خطر شامل کشاورزان خوک، شکارچیان، کارکنان کشتارگاه و فرآوری گوشت و دامپزشکان هستند. در تاریخچه اپیدمیولوژی این ارگانیسم، دو مورد شیوع بزرگ در چین (۱۹۹۸ و ۲۰۰۵) رخ داده است؛ با این حال، بیشتر موارد به‌صورت پراکنده هستند. اگرچه بیشتر موارد انسانی گزارش شده با خوک‌ها تماس داشته‌اند، نشخوارکنندگان، گربه‌ها، سگ‌ها و اسب‌ها نیز می‌توانند این ارگانیسم را منتقل کنند.

تظاهرات بالینی

شایع‌ترین تظاهرات بالینی این بیماری شامل مننژیت (meningitis) و سپسیس (sepsis) با اختلال عملکرد چند سیستم ارگانی است که دارای میزان مرگ‌ومیر بالایی هستند. سایر تظاهرات بالینی گزارش شده شامل پریتونیت (peritonitis)، اندوکاردیت (endocarditis)، سلولیت (cellulitis)، آرتریت (arthritis)، پنومونی (pneumonia)، امپیه (empyema)، و سندرم شوک سمی مانند (toxic shock-like syndrome) هستند. ۳۵ سروتیپ (serotype) وجود دارد، اما بیشتر عفونت‌های انسانی S. suis با سویه‌های سروتیپ ۲ مرتبط هستند.

گروه‌های در معرض خطر

موارد معمولاً در مردان بالغ رخ می‌دهد (به ندرت در کودکان) و میانگین سنی ۴۷ تا ۵۵ سال با نسبت جنسیتی مرد به زن ۳.۵ به ۱.۰ است. با توجه به نوع خاص تماس، افرادی که در کشتار دخالت دارند بیشترین خطر را دارند (نسبت شانس ۱۱.۹ در یک مطالعه مورد-شاهد تطبیق یافته). موارد کودکان در تعداد بسیار کمی از گزارش‌های موردی توصیف شده است. در هر دو میزبان ایمنی‌سالم (immunocompetent) و ایمنی‌ضعیف (immunocompromised)، انتقال از طریق تماس شغلی رخ می‌دهد.