مراقبتهای فوری / تثبیت:
ابتدا شناسایی و کاهش دررفتگی خلفی شانه مهم است و سپس در صورت وجود و بروز علائم، به ضایعه معکوس هیل-ساکس (reverse Hill-Sachs lesion) پرداخته شود.
علل / مکانیسم آسیب معمول:
- ضایعه معکوس هیل-ساکس (RHSL) که به آن ضایعه مکلاکلین (McLaughlin lesion) نیز گفته میشود، یک شکستگی فشاری در سر هومرال قدامی-میانی است که در نتیجه دررفتگی خلفی شانه رخ میدهد.
- شایعترین علت دررفتگی، تروما است، مانند افتادن بر روی دست کشیده شده از دوچرخه. سایر مکانیسمهای این آسیب شامل تروما مستقیم به شانه یا انقباضات عضلانی شدید مرتبط با حملات صرعی و برقگرفتگی میباشد.
- بیثباتی مزمن خلفی شانه نسبت به دررفتگی آشکار شایعتر است. بارهای تکراری به سمت خلفی که سر هومرال را به لبه گلنوئید فشار میدهند نیز میتوانند منجر به RHSL شوند.
سابقه و ارائه کلاسیک:
- بیمار معمولاً با سابقه بیثباتی مزمن خلفی شانه مراجعه میکند که ممکن است در سنین جوانی پس از یک دررفتگی حاد خلفی شانه یا بهعلت ورزشهای فشار قوی مانند فوتبال یا پرس سینه آغاز شده باشد. کمتر شایع، بیمار بهطور حاد با یک دررفتگی خلفی شانه برای اولین بار یا با شانهای که پس از یک رویداد دوردست سفت شده و دررفتگی نادیده گرفته شده است، مراجعه میکند.
- در معاینه، بیمار دارای محدودیت در چرخش خارجی، خم شدن و دور کردن شانه است. درد با انجام حرکت فشار دیوار (wall push-up) بازتولید میشود.
شیوع:
- دررفتگی خلفی شانه یک آسیب نادر است و ۲٪ تا ۵٪ از کل دررفتگیهای شانه را تشکیل میدهد.
- ضایعات RHSL در تا ۹۰٪ از دررفتگیهای حاد، اولین بار و تروماتیک خلفی شانه مشاهده میشود.
- سن معمول بیماران بین ۳۵ تا ۶۷ سال است.
- مردان بیشتر تحت تأثیر قرار میگیرند.
عوامل خطر:
- سابقه دررفتگی خلفی شانه.
- سن جوان در زمان اولین اپیزود بیثباتی.
- بیثباتی مزمن خلفی شانه.
- فعالیتهایی با نیروی معطوف به سمت خلفی بر سر هومرال - پرس سینه، فوتبال، کشتی، ژیمناستیک، شنا و غیره.
- استئونکروز سر هومرال.
- آرتریت گلنوهومرال.
- صرع و سایر اختلالات تشنجی.
- رتروورژن گلنوئید.
پاتوفیزیولوژی:
ضایعه RHSL زمانی رخ میدهد که بار محوری به سمت خلفی بر روی اندام فوقانی، سر هومرال را به لبه خلفی گلنوئید فشار داده و سطح مفصلی قدامی-میانی سر را فرو میبرد. نیروی لازم برای ایجاد RHSL بهطور قابلتوجهی بیشتر از نیروی لازم برای ایجاد HSL قدامی است. نقص قابلتوجه میتواند مفصل دررفته را قفل کرده و از کاهش جلوگیری کند یا مفصل را به دررفتگیهای آینده مستعد کند اگر به گونهای قرار گیرد که نقص با لبه گلنوئید درگیر شود (یعنی در خم شدن، نزدیک کردن و چرخش داخلی).
سیستم درجهبندی / طبقهبندی:
- نوع ۱ – دررفتگیهای بدون قفل همراه با RHSLهای کوچک.
- نوع ۲ – دررفتگی قفل شده همراه با RHSLهای بزرگ.
- نوع ۳ – دررفتگیهای قفل شده مزمن همراه با RHSLهای بسیار بزرگ.