بیماری های مشابه

جداشدگی جفت (abruptio placentae) به جدا شدن زودرس جفتی که به طور طبیعی در رحم قرار گرفته است، بعد از هفته بیستم بارداری و قبل از زایمان نوزاد گفته می‌شود. این وضعیت در حدود ۱٪ از بارداری‌ها رخ می‌دهد. پاتوفیزیولوژی جداشدگی جفت شامل پارگی یک شریان مارپیچی دسیجوآل (decidual spiral artery) است. خونریزی ناشی از آن بین لایه‌های دسیجوا بازالیس (decidua basalis) گسترش یافته و باعث از دست رفتن بخشی از سطح جفت که مسئول تبادل گاز بین مادر و جنین است، می‌شود. اگر بیش از ۵۰٪ از جفت درگیر شود، مرگ جنین محتمل است که این وضعیت تفاوت بین یک جداشدگی "کامل" و "جزئی" را نشان می‌دهد. این جداشدگی می‌تواند به صورت خودمحدود کننده باشد و بدون هیچ علامت خارجی، خود به خود متوقف شود که به آن "جداشدگی مخفی" می‌گویند. در مقابل، ممکن است جداشدگی به لبه جفت پیشرفت کرده و به سمت پایین بین غشاهای جنینی گسترش یابد که منجر به خونریزی واژینال خارجی و تحریک درد و انقباضات رحمی می‌شود، که به آن "جداشدگی حاد" می‌گویند. در برخی موارد، جداشدگی مزمن جفت با گسترش آهسته لخته خون در پشت جفت رخ می‌دهد که به آن "جداشدگی مزمن" می‌گویند.

سرویسیت حاد (Acute cervicitis) یک وضعیت التهابی گردن رحم است که معمولاً ناشی از عفونت می‌باشد. عفونت‌های شایع شامل: سوزاک (gonorrhea)، کلامیدیا (Chlamydia)، تریشوموناس (Trichomonas)، گاردنرلا (Gardnerella)، مایکوپلاسما (Mycoplasma)، اوره‌آپلاسما (Ureaplasma)، هرپس (herpes). عوامل غیرعفونی نیز می‌توانند باعث این بیماری شوند، از جمله: تحریک ناشی از تروما، رابطه جنسی، استفاده از ابزار پزشکی، جسم خارجی، مواد شیمیایی یا آلرژی‌ها. به‌ندرت، ممکن است سرویسیت حاد به دلیل بدخیمی (malignancy) ایجاد شود.