رترونیشیا (Retronychia) به رویش ناخن از ناحیه پروگزیمال به داخل چین ناخن پروگزیمال، همراه با پارونیشیای (paronychia) مزمن اطلاق می‌شود. رترونیشیا می‌تواند در هر سنی و برای هر دو جنس رخ دهد، اما بیشتر در زنان بالغ مشاهده می‌شود. انگشتان شست پا (halluces) به دلیل تمایل به آسیب‌های مکرر بیشتر تحت تأثیر قرار می‌گیرند. رترونیشیا ممکن است به صورت دوطرفه نیز اتفاق بیفتد. رترونیشیا به دو مرحله تقسیم می‌شود: در مرحله ۱، زانتونیشیا (xanthonychia) یا زرد شدن صفحه ناخن به همراه پارونیشیای خفیف و رشد ناخن مختل مشاهده می‌شود. در مرحله ۲، پارونیشیای شدید و بالارفتگی صفحه ناخن پروگزیمال رخ می‌دهد.

عوامل زمینه‌ساز و شرایط مرتبط

سابقه آسیب‌دیدگی قبلی، مانند ضربه موضعی، کفش‌های نامناسب، و فعالیت‌های فیزیکی و ورزشی معمولاً وجود دارد. رترونیشیا ممکن است با شرایط سیستمیک مانند آرتریت، بارداری و دوره پس از زایمان، سندرم کمپارتمان (compartment syndrome)، و ترومبوفلبیت (thrombophlebitis) همراه باشد. عوامل خطر آناتومیک شامل انحراف جانبی و فشار خون رفلکسی شست پا نیز گزارش شده‌اند. در صورت آسیب‌دیدگی ناخن انگشت دست، رایج‌ترین عوامل پیشین شامل بی‌حرکتی با گچ و آسیب به شبکه براکیال (brachial plexus) است و معمولاً چندین ناخن درگیر می‌شوند. فرض بر این است که این عوامل خطر باعث ایجاد هیپوکسی موضعی در بافت می‌شوند که منجر به جدا شدن صفحه ناخن پروگزیمال از ماتریکس می‌گردد. سپس، هنگامی که صفحه ناخن جدید رشد می‌کند، صفحه قدیمی بالاتر از آن قرار می‌گیرد و در چین ناخن پروگزیمال فرو می‌رود. این وضعیت می‌تواند به تجمع چندین صفحه ناخن روی یکدیگر زیر چین ناخن پروگزیمال منجر شود.