علل / مکانیسم معمول آسیب:
اکثر شکستگی‌های انتهای دیستال استخوان رادیوس (distal radius fractures) شکستگی‌های ناشی از پوکی استخوان (osteoporotic fractures) هستند که در اثر افتادن از ارتفاع کم رخ می‌دهند. 66% تا 77% موارد این شکستگی‌ها به دلیل افتادن روی دست باز (FOOSH) و تنها 10% از آسیب‌های با انرژی بالا رخ می‌دهند.

اغلب، شکستگی انتهای دیستال رادیوس اولین نشانه‌ای است که سلامت استخوان‌های زیرین بهینه نیست. زنانی که دچار شکستگی انتهای دیستال رادیوس با انرژی کم می‌شوند، 5 برابر بیشتر احتمال دارد که دچار شکستگی مهره‌ای (vertebral fracture) و دو برابر احتمال بیشتر برای شکستگی لگن (hip fracture) در طول زندگی خود هستند. برای مردان، مطالعات نشان داده‌اند که آن‌هایی که سابقه شکستگی انتهای دیستال رادیوس دارند، 10 برابر بیشتر در معرض خطر شکستگی مهره‌ای هستند.

تاریخچه و نمای کلاسیک:
یک زن بالای 65 سال با پوکی استخوان (osteoporosis) یا کاهش تراکم استخوان (osteopenia) که با آسیب ناشی از افتادن روی دست باز (FOOSH) بعد از افتادن از ارتفاع ایستاده مراجعه می‌کند.

شیوع:
شکستگی‌های انتهای دیستال رادیوس شایع‌ترین نوع شکستگی در بزرگسالان هستند و حدود 17.5% از تمام شکستگی‌ها در ایالات متحده را تشکیل می‌دهند.

• سن: توزیع دو حالته‌ای در میان گروه‌های سنی که این شکستگی‌ها را تجربه می‌کنند وجود دارد: جوانان و بزرگسالان جوان با آسیب‌های ورزشی با انرژی بالا، و بزرگسالان مسن با شکستگی‌های ناشی از پوکی استخوان.
• جنسیت: شکستگی‌های انتهای دیستال رادیوس در مردان با مکانیزم آسیب با انرژی بالا در دوران میانسالی بیشتر است. در دوران پیری، این شکستگی‌ها در زنان بیشتر است، به طوری که نرخ شکستگی در زنان بالای 65 سال پنج برابر بیشتر از مردان است، به دلیل تغییرات در تراکم استخوان که پس از یائسگی در زنان رخ می‌دهد.

عوامل خطر:
عوامل خطر زیادی وجود دارد، از جمله سن بالا، نمرات پایین تراکم استخوان در اسکن DEXA، جنسیت زن، فصل زمستان (به دلیل لغزش و افتادن روی یخ) و افتادن‌های مکرر. برخی مطالعات نشان داده‌اند که خطر در بزرگسالانی که فعال‌تر هستند و در فعالیت‌های شدید شرکت می‌کنند، افزایش می‌یابد. بسیاری از این‌ها به عنوان شکستگی‌های ناشی از شکنندگی (fragility fractures) در نظر گرفته می‌شوند و بنابراین شدت شکستگی به طور نزدیک با ترکیب استخوان مرتبط است. شرایط سلامتی که تأثیر منفی بر تراکم مواد معدنی استخوان دارند و منجر به افزایش خطر شکستگی ناشی از شکنندگی می‌شوند شامل دیابت، آرتریت روماتوئید، بیماری کلیوی و سکته مغزی هستند.

سیستم درجه‌بندی / طبقه‌بندی:
سیستم‌های طبقه‌بندی متعددی وجود دارد. از جمله متداول‌ترین آن‌ها در بحث شکستگی‌های انتهای دیستال رادیوس شامل موارد زیر هستند:

• شکستگی کالیس (Colles fracture): شکستگی انتهای دیستال رادیوس خارج از مفصل با جابجایی پشتی و شکستگی همراه استایلوئید اولنار.
• شکستگی اسمیت (Smith fracture): شکستگی انتهای دیستال رادیوس خارج از مفصل با جابجایی ولار.
• شکستگی بارتون (Barton fracture): شکستگی "برشی" ولار یا پشتی با لب ولار یا پشتی همراه و دررفتگی مفصل رادیوکارپال.
• شکستگی شوفر (Chauffeur's fracture): شکستگی استایلوئید رادیال.
• شکستگی دی پانچ (Die-punch fracture): داخل مفصلی. شامل بخش فاست لونیت از سطح مفصلی.