خوابآلودگی مفرط یا خوابآلودگی در طول روز یکی از عوارض جانبی برخی داروها است که شامل داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs)، آرامبخشها، داروهای ضدافسردگی آرامبخش، مسکنها، اپیوئیدها (opioids)، باربیتوراتها (barbiturates)، داروهای ضدتشنج، داروهای ضدروانپریشی، عوامل شیمیدرمانی، داروهای ضدفشار خون، آنتیبیوتیکها، داروهای ضدویروسی، آنتیهیستامینها و بنزودیازپینها (benzodiazepines) میشود. ترکیب داروهایی که خوابآلودگی ایجاد میکنند (مانند اپیوئیدها و بنزودیازپینها یا سایر سرکوبکنندههای سیستم عصبی مرکزی) میتواند تهدیدی برای زندگی باشد، زیرا ممکن است باعث سرکوب تنفس و مرگ شوند.
مدیریت این وضعیت شامل تنظیم یا جایگزینی دارو، کاهش دوز، آهسته کردن میزان افزایش دوز، اجتناب از مصرف همزمان داروهایی که خوابآلودگی ایجاد میکنند، و فراهم کردن چند هفته زمان برای ایجاد تحمل دارویی در بیماران است. شرایطی مانند کمآبی بدن و عدم تعادل متابولیک میتواند خوابآلودگی ناشی از داروها را تشدید کند. تعدادی از داروها از جمله روانتحریککنندهها و کافئین نشان داده شده که میتوانند در برخی بیماران با علائم خوابآلودگی مقابله کنند.