آسیب به مچ دست: مفاصل، غضروف، رباط‌ها و سیستم استخوان‌های کارپال، تاندون‌ها و اعصاب

آسیب‌های مچ دست به طور کلی می‌توانند به پیچ‌خوردگی (sprains)، کشیدگی (strains)، دررفتگی (dislocations)، شکستگی (fractures)، ناپایداری رباطی (ligamentous instability) و آسیب به استخوان اسکافوئید (scaphoid) تقسیم شوند. این آسیب‌ها ممکن است به دلیل تروما (trauma) خارجی مانند فعالیت‌های ورزشی، شغلی یا تصادف با وسایل نقلیه موتوری، بارگذاری بیش از حد یا استفاده بیش از حد ایجاد شوند. در برخی مشاغلی که از تجهیزات پرقدرت با گشتاور بالا استفاده می‌کنند، انواع آسیب‌های مچ دست می‌توانند رخ دهند. این آسیب‌ها با درد مچ، تورم، محدودیت دامنه حرکتی، ضعف در قدرت گرفتن (ناتوانی در تحمل وزن)، سفتی مفصل و تغییر شکل مچ مشخص می‌شوند. آسیب‌های شدیدتر مچ دست، شامل له‌شدگی یا زخم نفوذی، گاز گرفتگی حیوان، شکستگی باز، پارگی عروق خونی و قطع دست یا مچ، می‌توانند تهدیدکننده زندگی باشند.

مدیریت و درمان

مدیریت شامل استفاده از یخ، آتل‌بندی، مدیریت درد برای پیچ‌خوردگی‌ها و کشیدگی‌ها و آسیب‌های جزئی، جااندازی دررفتگی و درمان شکستگی‌ها از گچ‌گیری تا جراحی است. منابعی برای راهنمای تجویز اوپیوئیدها (opioid) و همچنین جایگزین‌های غیر اوپیوئیدی در دسترس است.

عدم تشخیص و درمان به موقع مشکلاتی مانند گیر افتادن اعصاب و تاندون‌ها، پارگی عروق خونی و خونریزی می‌تواند به عوارضی مانند نکروز آواسکولار (avascular necrosis)، از دست دادن عملکرد و آسیب‌های غیرقابل برگشت (ناتوانی دائمی) منجر شود.

موضوعات مرتبط: سندرم تقاطع (intersection syndrome)، دررفتگی لونیت (lunate dislocation)، شکستگی پیسفورم (pisiform fracture)، نکروز آواسکولار پیشرونده لونیت، شکستگی اسکافوئید، فروپاشی پیشرفته عدم جوش‌خوردگی اسکافوئید، فروپاشی پیشرفته اسکافولونیت، نکروز آواسکولار اسکافوئید، آرتروز مچ دست.