اختلال چشایی (Dysgeusia) به معنای تغییر یا ناهنجاری در طعم دهان است که اغلب با اختلال بویایی یا از دست دادن حس بویایی همراه است. داروهایی که به تأثیرگذاری بر حس چشایی شناخته می‌شوند، بسیار متنوع هستند و شامل لیتیوم (داروی ضدافسردگی)، گریزیوفولوین (ضدقارچ)، کاپتوپریل (مهارکننده آنزیم مبدل آنژیوتانسین [ACE] inhibitor)، بی‌گوانیدها (داروی ضد دیابت)، تتراسایکلین (آنتی‌بیوتیک) و رژیم‌های شیمی‌درمانی می‌باشند. سایر موادی که می‌توانند حس چشایی را تحت تأثیر قرار دهند شامل تنباکو، الکل و فلزات سنگین هستند.

بیماران ممکن است گزارش دهند که طعم‌های ترش، شور، تلخ یا فلزی را تجربه می‌کنند و ممکن است اختلال بویایی را با اختلال چشایی اشتباه بگیرند. این موضوع به ویژه در بیماران مسن که دچار چند دارویی هستند، مشهود است. اختلال چشایی در بیماران مسن می‌تواند منجر به کاهش مصرف کالری، کاهش وزن و کمبود مواد مغذی شود.

مدیریت این وضعیت ممکن است شامل تغییر دارو یا دوز، قطع مصرف سیگار، تغییرات در رژیم غذایی و تغذیه و آموزش بیمار باشد.