مراقبت اورژانسی / پایدارسازی:

ارزیابی شدت حمله آسم و مراجعه سریع به بخش اورژانس بسیار حائز اهمیت است. وضعیت راه هوایی، تنفس، گردش خون (Airway, Breathing, Circulation - ABC) و علائم حیاتی اولیه بیمار باید ارزیابی شوند.

• ارزیابی سریع بیمارانی که دچار دیسترس تنفسی هستند: بررسی علائم حیاتی، وضعیت ذهنی (علائم خستگی ناشی از تلاش برای تنفس)، معاینه ریوی (میزان حرکت هوا در ریه‌ها)، و اشباع اکسیژن (Oxygen Saturation).
• توجه به بیماری‌های همراه (Comorbidities) و دستورالعمل‌های پیشرفته درمانی.
• در نظر گرفتن تشخیص‌های افتراقی که ممکن است نیاز به درمان‌های متفاوت داشته باشند: مانند نارسایی احتقانی قلب (Congestive Heart Failure - CHF)، ذات‌الریه (Pneumonia)، پنوموتوراکس (Pneumothorax)، یا ورود جسم خارجی به راه هوایی (Foreign Body Aspiration). در صورت لزوم، براساس تاریخچه بیمار، ممکن است انجام رادیوگرافی قفسه سینه (Chest X-ray) یا نوار قلب (ECG) ضروری باشد.

تجویز اکسیژن:

همه بیماران باید اکسیژن کمکی دریافت کنند تا سطح اشباع اکسیژن خون شریانی (Arterial Oxygen Saturation - SaO₂) در محدوده ۹۲٪ تا ۹۸٪ حفظ شود.

• استفاده از کانولای بینی با جریان بالا (High-Flow Nasal Cannula - HFNC) برای بیمارانی که دچار هیپوکسمی هستند، گزینه‌ای مناسب است.
• در موارد خاص و به‌دقت انتخاب‌شده از آسم مقاوم و شدید، تهویه غیرتهاجمی (Noninvasive Ventilation - NIV) ممکن است مفید باشد. فشار مثبت دوفازی راه هوایی (BiPAP) در کودکان مبتلا به آسم شدید حاد به‌خوبی تحمل می‌شود و می‌تواند نیاز به لوله‌گذاری و تهویه مکانیکی را کاهش دهد.

لوله‌گذاری داخل نای (Endotracheal Intubation) و تهویه مکانیکی در بیمارانی که به درمان‌های ذکر شده پاسخ نمی‌دهند، ممکن است ضروری شود.

• اندیکاسیون‌های لوله‌گذاری شامل موارد زیر است: کما، تغییر سطح هوشیاری، ایست قلبی یا تنفسی، الگوی تنفسی پارادوکسیکال، هیپوکسمی مقاوم، و شکست NIV.
• مدیریت ونتیلاتور در بیماران آسمی انتوبه مهم است: شامل استفاده از حجم جاری پایین (Low Tidal Volumes).

داروها:

• بتا-۲ آگونیست‌های استنشاقی: در موارد حمله حاد آسم، استفاده از بتا-۲ آگونیست‌های کوتاه‌اثر استنشاقی (Short-Acting Beta-2 Agonists - SABAs) مانند آلبوترول توصیه می‌شود. این داروها می‌توانند همراه با تهویه مکانیکی تجویز شوند.
• اپی‌نفرین: در موارد آنافیلاکسی یا آنژیوادم، تکمیل درمان استاندارد آسم با اپی‌نفرین عضلانی (Intramuscular Epinephrine) به میزان ۰.۳ میلی‌گرم توصیه می‌شود. دوز برای کودکان ۰.۰۱ میلی‌گرم به‌ازای هر کیلوگرم وزن بدن است (حداکثر ۰.۳ میلی‌گرم).
• کورتیکواستروئیدها: تمام بیماران مبتلا به حمله حاد آسم باید کورتیکواستروئید دریافت کنند. مطالعات نشان داده‌اند که استروئیدهای خوراکی به‌اندازه استروئیدهای تزریقی (Intravenous - IV) مؤثر هستند. استروئیدهای خوراکی ترجیح داده می‌شوند مگر در مواردی که لوله‌گذاری قریب‌الوقوع است یا بیمار به‌شدت بدحال، قادر به بلع یا دچار استفراغ است، یا احتمال کاهش جذب گوارشی وجود دارد. دگزامتازون عضلانی (IM Dexamethasone) در صورت عدم امکان تجویز خوراکی یا تزریقی گزینه‌ای مناسب است.
• داروهای آنتی‌کولینرژیک: در موارد آسم حاد شدید، افزودن ایپراتروپیوم (Ipratropium) به دوز ۰.۵ میلی‌گرم در سه نوبت اول درمان با آلبوترول توصیه می‌شود.
• منیزیم:
• در کودکان مبتلا به آسم شدید مقاوم همراه با هیپوکسمی پس از درمان اولیه یا جریان بازدمی پیک (Peak Expiratory Flow) کمتر از ۶۰٪ یک ساعت پس از شروع درمان، افزودن منیزیم به کاهش نیاز به بستری کمک می‌کند. دوز توصیه‌شده ۴۰ میلی‌گرم به‌ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز (حداکثر ۲ گرم) از منیزیم سولفات وریدی (IV Magnesium Sulfate) است.
• در موارد تشدید شدید آسم در بزرگسالان، دوز توصیه‌شده ۲ گرم طی ۲۰ دقیقه است.