شکاف حنجره (Laryngeal cleft) یک نقص مادرزادی نادر است که در هنگام تولد یا در دوره نوجوانی بروز میکند. این بیماری معمولاً در سنین پایین با مشکلات تغذیهای یا عدم رشد مناسب یا در زمینه عوارض ناشی از آسپیراسیون تشخیص داده میشود. شیوع آن بین ۱ در ۱۰٬۰۰۰ تا ۱ در ۲۰٬۰۰۰ تولد زنده تخمین زده میشود. ممکن است این بیماری بیش از آنچه پیشتر تصور میشد، شایع باشد. شیوع بیشتری در بیماران مرد نسبت به بیماران زن (به نسبت ۵ به ۳) مشاهده شده است.
شکاف حنجره زمانی رخ میدهد که حنجره در اتصال صفحات پشتی حلقوی (posterior cricoid lamina) ناکام میماند و این امر بر عملکرد حنجره و مری تأثیر میگذارد. علائم شایع شامل مشکل در تغذیه، سرفه، دیسفاژی (dysphagia)، تنگی نفس (dyspnea)، عدم رشد مناسب، نفسنفس زدن یا صدای خش خش (stertor یا stridor)، معاینه غیرطبیعی ریه و/یا گریه ضعیف است.
نقایص مادرزادی مرتبط شامل فیستول نای-مری (tracheoesophageal fistula)، آترزی مری (esophageal atresia)، و تنگی زیرگلوتی (subglottic stenosis) هستند. بیماری ریفلاکس معده به مری (GERD)، پنومونی مکرر و ناتوانی ذهنی نیز با این بیماری مرتبط هستند.
شکاف حنجره بر اساس ویژگیها و شدت آن به چهار نوع I تا IV طبقهبندی میشود. شکافهای نوع II تا IV معمولاً نیاز به جراحی ترمیمی دارند.
- شکاف نوع I – شکاف بین حنجره و مری که به زیر تارهای صوتی گسترش نمییابد. از آنجا که این خفیفترین شکل بیماری است، تشخیص ممکن است به تأخیر بیفتد و علائم ممکن است خفیف یا مخفی باقی بمانند.
- شکاف نوع II – شکاف به صورت جزئی به درون غضروف حلقوی (cricoid cartilage) گسترش مییابد که کاملاً زیر تارهای صوتی قرار دارد.
- شکاف نوع III – شکاف در سراسر غضروف حلقوی و احتمالاً در بخش گردنی نای گسترش مییابد. این معمولاً در چند روز اول زندگی تشخیص داده میشود و نیاز به جراحی ترمیمی دارد.
- شکاف نوع IV – شکاف در سراسر نای گردنی و به درون نای قفسه سینه گسترش مییابد. این نیز معمولاً در چند روز اول زندگی تشخیص داده میشود و نیاز به جراحی ترمیمی دارد.