حالت تهوع، تلاش برای استفراغ و/یا استفراغ ممکن است با استفاده از برخی داروها مرتبط باشد. حالت تهوع و استفراغ (emesis) از جمله اثرات جانبی شایع داروها هستند که اغلب مدت کوتاهی پس از شروع مصرف دارو ظاهر میشوند و معمولاً با درد شکمی، سردرد و اسهال همراه هستند. در برخی موارد، تهوع و استفراغ ناشی از دارو با ادامه مصرف داروی مسبب طی چند هفته بهبود مییابد. اما در مواردی دیگر، علائم پایدار میمانند و باید تغییراتی در داروها ایجاد شود. برخی بیماران متوجه میشوند که علائم با مصرف دارو با معده خالی، همراه با غذا، قبل از خواب یا با دوز کمتر بهبود مییابد. اگر علائم ادامه داشته باشد و مصرف دارو با دوز تجویز شده ضروری باشد، درمان حمایتی با داروهای ضد استفراغ (antiemetics) میتواند اغلب تسکینبخش باشد.
مکانیسمهای ایجاد تهوع ناشی از داروها
داروها از طریق مکانیسمهای مختلفی ممکن است باعث تهوع شوند. برخی عوامل باعث تحریک یا زخم مخاط دستگاه گوارش میشوند (به عنوان مثال، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs)، داکسیسایکلین). سایر عوامل، منطقه ماشه گیرنده شیمیایی (chemoreceptor trigger zone) در ناحیه پستریما (area postrema) را از طریق گیرندههای دوپامینرژیک فعال میکنند. مسیرهای عصبی خاصی که باعث تحریک تهوع میشوند، میتوانند در هدایت درمان آن کمککننده باشند.
واکنشهای دارویی مرتبط با تهوع و استفراغ
بسیاری از داروها با حالت تهوع و استفراغ مرتبط هستند. (برای اطلاعات بیشتر به دادههای واکنش دارویی مراجعه کنید).