گازگرفتگی حیوانات در بیماران اطفال (pediatric patients) حدود ۱٪ از کل مراجعهها به بخشهای اورژانس و مراکز فوریتهای پزشکی را شامل میشود. بیشتر گازگرفتگی های حیوانات توسط حیوانات خانگی ایجاد میشوند، به طوری که گازگرفتگی سگها بیش از ۹۰٪ موارد را به خود اختصاص میدهد و پس از آن گازگرفتگی گربهها با ۸٪ قرار دارد. گازگرفتگی های انسانی و دیگر حیوانات کمتر از ۲٪ موارد را شامل میشوند. در کودکان کمسنتر، بیشترین نواحی درگیر صورت، گردن و سر هستند، در حالی که در کودکان بزرگتر، اندامها بیشتر درگیر میشوند. اکثر گازگرفتگی های حیوانی بدون تحریک قبلی و در فصلهای بهار و تابستان و توسط حیوانی که در محل سکونت قربانی زندگی میکند، رخ میدهد. عفونت از عوارض شایع گازگرفتگی حیوانات است و در حدود ۵۰٪ از گازگرفتگی های گربه و ۵٪ تا ۱۵٪ از گازگرفتگی های سگ دیده میشود. در حالی که حیوانات غیر سنتی و وحشی بخش کوچکی از گازگرفتگی های حیوانی در اطفال را تشکیل میدهند، ممکن است حامل خطرات عفونی خاص و قابل توجهی باشند.
عفونتهای ثانویه به گازگرفتگی حیوانات شامل علل باکتریایی و ویروسی هستند. عواملی که خطر عفونت باکتریایی را افزایش میدهند شامل آسیبهای لهشده (crush injuries) یا زخمهای سوراخمانند (puncture-like wounds) (که در گازگرفتگی گربهها شایع است)، گازگرفتگی نواحی دستها یا پاها، میزبان با ضعف سیستم ایمنی (مانند دیابت)، و اختلال در جریان خون یا تخلیه لنفی موجود در ناحیه گازگرفتگی میباشند. تأخیر در جستجوی مراقبت پزشکی (بیش از ۱۲ ساعت برای گازگرفتگی در اندامها یا بیش از ۲۴ ساعت برای گازگرفتگی در سر / گردن) یا مدیریت نامناسب اولیه زخم نیز با افزایش خطر عفونت مرتبط است.
علائم معمول عفونت ناشی از گازگرفتگی حیوان شامل درد، قرمزی پوست، گرما، تورم و احتمالاً ترشح چرکی (purulent discharge) است. همچنین ممکن است لنفانژیت (lymphangitis)، آبسه بافتی (tissue abscess) یا سلولیت (cellulitis) وجود داشته باشد. در موارد شدیدتر، لنفادنوپاتی موضعی (regional adenopathy) و تب نیز ممکن است بروز کند. در موارد حادتر، ممکن است تندوسینوویت (tenosynovitis)، آرتریت عفونی (septic arthritis)، پیومیوزیت (pyomyositis)، و استئومیلیت (osteomyelitis) نیز رخ دهد.
ارگانیسمهای باکتریایی معمولی که در این عفونتها دخیل هستند، مربوط به فلور دهانی حیوان مهاجم یا فلور پوستی قربانی میباشند. این ارگانیسمها شامل گونههای استرپتوکوک (Streptococcus spp)، استافیلوکوک (Staphylococcus spp)، آیکنلا (Eikenella spp)، پاستورلا مولتوسیدا (Pasteurella multocida)، سایر گونههای پاستورلا (Pasteurella spp)، باکتروئیدس (Bacteroides spp) و بیهوازیهای دهانی هستند. بیشتر عفونتها شامل ترکیبی از باکتریهای هوازی و بیهوازی میباشند. درمان مناسب با دبریدمان تهاجمی زخم، شستشوی کافی و درمان ضد میکروبی ضروری است. دیگر عفونتهای قابل توجه شامل تب خراش گربه (cat scratch fever) و عفونتهای ویروسی مانند هاری (rabies) میباشند.