کمبود ۲۱-هیدروکسیلاز یک اختلال ژنتیکی در بیوسنتز استروئیدهای آدرنال است که به دلیل جهش در ژن ۲۱-هیدروکسیلاز انسان (CYP21A2) ایجاد می‌شود. این امر منجر به کاهش تولید کورتیزول و افزایش تولید آندروژن‌ها می‌شود و در برخی افراد مبتلا نیز به "اتلاف نمک" (salt wasting) منجر می‌گردد. این اختلال به سه شکل وجود دارد: دو نوع کلاسیک، اتلاف نمکی (SW) و ویریلیزاسیون ساده (SV)، و یک نوع غیرکلاسیک (NC) که با تأخیر بروز می‌کند. انواع کلاسیک در بدو تولد ظاهر می‌شوند و با کمبود شدید آنزیم و شروع پیش از تولد ویریلیزاسیون مشخص می‌شوند که منجر به ناحیه تناسلی مبهم در زنان می‌گردد؛ فرم SW که به علت تولید ناکافی آلدوسترون است و ۷۵ درصد بیماران با نوع کلاسیک را تحت تأثیر قرار می‌دهد، می‌تواند تهدیدکننده زندگی باشد. نوع NC ممکن است در هر زمان پس از تولد بروز کند و ملایم‌تر است؛ زنان در بدو تولد ویریلیزه نمی‌شوند.

اتلاف نمکی (SW)

در نوزادان با ناتوانی در رشد، هایپرکالمی و هیپوناترمی مشخص می‌شود. زنان با درجات مختلفی از ناحیه تناسلی مبهم ارائه می‌شوند. سایر علائم و نشانه‌ها شامل تغذیه ضعیف، استفراغ، کم‌آبی و کاهش وزن هستند. نوزادان در معرض خطر بحران آدرنال هستند، به‌ویژه مردان که به دلیل ناحیه تناسلی طبیعی و عدم وجود غربالگری نوزادی در معرض تشخیص نادرست قرار دارند.

ویریلیزاسیون ساده (SV)

نوزادان دختر با ناحیه تناسلی مبهم ارائه می‌شوند. بدون درمان، هم مردان و هم زنان شروع به نشان دادن اثرات افزایش آندروژن (مانند آکنه، رشد سریع، سن استخوان پیشرفته، موی شرمگاهی و زیربغلی زودرس) خواهند کرد.

غیرکلاسیک (NC)

ملایم‌تر است و ممکن است در هر زمان پس از تولد با علائم افزایش آندروژن بروز کند. در زنان، این ممکن است با هیرسوتیسم، بی‌نظمی قاعدگی و ناباروری ظاهر شود. مردان کمتر تحت تأثیر قرار می‌گیرند و ممکن است بدون علامت باشند.

مدیریت

مدیریت چندتخصصی است و ممکن است شامل درمان با گلوکوکورتیکوئید یا مینرالوکورتیکوئید، جایگزینی نمک (کلرید سدیم)، آموزش و مشاوره بیمار و خانواده، جایگزینی هورمون، جراحی ترمیمی (ژنیوپلاستی، گشاد کردن واژن)، و پایش برای عوارض باشد.

همچنین به هیپرپلازی مادرزادی آدرنال (congenital adrenal hyperplasia) مراجعه کنید.