پارگی شبکیه

پارگی شبکیه (retinal tear) یک شکستگی کامل در تمام لایه‌های شبکیه است. این پارگی‌ها معمولاً در نواحی محیطی شبکیه به دلیل کشش زجاجیه (vitreous traction) رخ می‌دهند و می‌توانند به جداشدگی شبکیه (retinal detachment) منجر شوند. تحلیل لایه‌های داخلی شبکیه می‌تواند به پارگی شبکیه منجر شود. بر اساس مطالعات بالینی و کالبدشکافی، پارگی‌های شبکیه بدون علامت در ۶٪ از چشم‌ها یافت می‌شوند.

پارگی‌های شبکیه با نزدیک‌بینی (myopia)، حالت پس از جراحی آب مروارید (pseudophakia)، تحلیل شبکه‌ای (lattice degeneration) و ضربه مرتبط هستند. مایع شدن زجاجیه و جداشدگی زجاجیه خلفی می‌توانند به کشش زجاجیه و احتمالاً پارگی در شبکیه منجر شوند. ضربه‌ی کند به چشم ممکن است به سرعت چشم را در محور قدامی-خلفی فشرده کند و در محور استوایی گسترش دهد، که باعث کشش شدید و احتمالاً پارگی شبکیه می‌شود.

هنگامی که مایع زجاجیه از طریق پارگی نشت می‌کند، ممکن است مایع در زیر شبکیه جمع شود و شبکیه را از اپیتلیوم رنگدانه‌ای شبکیه و کوریوکاپیلاریس (choriocapillaris) جدا کند. این جدایی لایه‌ها جداشدگی شبکیه نامیده می‌شود. بیشتر پارگی‌های شبکیه به جداشدگی شبکیه پیشرفت نمی‌کنند.

علائم مگس‌پران (floaters) و نورهای چشمک‌زن ممکن است همراه با پارگی شبکیه ظاهر شوند، هرچند بیشتر پارگی‌ها بدون علامت باقی می‌مانند. یک پارگی شبکیه (به‌ویژه پارگی‌های علامت‌دار) ممکن است در عرض چند ساعت به جداشدگی شبکیه پیشرفت کند و به از دست دادن تدریجی میدان دید منجر شود.