ناهنجاری پیترز (Peters anomaly) یک بیماری مادرزادی چشمی است که ویژگی‌های متغیری از نقص در تکامل بخش قدامی چشم (anterior segment dysgenesis) دارد. علائم بالینی اساسی شامل یک زخم مرکزی یا پاراسنترال قرنیه (leukoma) همراه با چسبندگی‌های عنبیه به سطح پشتی (نوع I) است. گاهی لنز نیز به همان ناحیه چسبیده و دارای کدورت‌هایی (آب مروارید یا cataract) است (نوع II). این ناهنجاری‌ها غیرپیش‌رونده هستند و به طور یک‌جانبه به عنوان یک یافته مستقل حضور دارند، اگرچه ممکن است دوطرفه نیز باشند. سندرم پیترز-پلاس (Peters-plus syndrome) علاوه بر یافته‌های دوطرفه ناهنجاری پیترز، تظاهرات سیستمیک نیز دارد. این وضعیت در اکثر موارد به نظر می‌رسد که به صورت الگوی وراثتی مغلوب اتوزومی (autosomal recessive) و به دلیل جهش در تعدادی از ژن‌های هومئو باکس (homeobox) تنظیم‌کننده به ارث می‌رسد. از آنجا که این ژن‌ها عمدتاً در دوران جنینی ساختارهای چشمی فعال هستند، یافتن برخی ویژگی‌های ناهنجاری پیترز در سایر شرایط چشمی غیرمعمول نیست.

اهمیت بالینی ناهنجاری پیترز نه تنها به دلیل تاثیر بالقوه آن بر بینایی است، بلکه به دلیل ارتباط مکرر آن با گلوکوم مادرزادی (congenital glaucoma) است که تشخیص و درمان زودهنگام آن برای حفظ بینایی ضروری است.